یک باره همه جا روشن شد  و دالانی از نور او را به خود کشید . سالها بود که از چیزی لذت نبرده بود،

ولی حالا از اینکه در میان جنبش هوا راه میرفت و بر روی امواج نرم نور، قدم میگذاشت، لذت میبرد.

به  دنیایی از نور رفته  بود .به جایی رسیده بود که باید می ماند . به او گفته بودند :

 " باید بمانی تا دوباره وقتش برسد ."

قرار بود هنگام بازگشت ، از همان دالان و از همان روشنی بگذرد . ولی این بار میترسید .

میترسید دوباره برگردد . میترسید به جایی برود که روزی دلداده شده بود

 و سالها منتظر ٬ و در  تمام آن سالها ، گریه های معصومانه اش را با لبخندی بی تفاوت ، جواب داده بودند.
 دوست داشت این آخرین بار باشد . دوست داشت  که خاطره ی این آخرین دلدادگی را تا ابد،
 در میان دنیایی از نور،  زنده نگاه دارد .  ولی به او گفته بودند که نمیتواند . گفته بودند که :

  " این بار هم چاره ای نیست. تنها کاری که فعلا میتوانی انجام دهی ،این است که با تمام وجود گریه کنی .ولی مطمئن باش که بعد از بازگشت ،برای این گریه ها ، در آغوشت میگیرند و در آن لحظه ٬ دوباره ، همه چیز را فراموش خواهی کرد .
مطمئن باش تا روزی که به گریه هایت بی تفاوت شوند، زمان زیادی مانده است. "

^{با همه ی بی سرو سامانی ام ,باز به دنبال پریشانی ام}

^{طاقت فرسودگی ام هیچ نیست ,در پی ویران شدن آنی ام}

^{آمده ام بلکه نگاهم کنی ,عاشق آن لحظه ی طوفانی ام}

^{دل خوش گرمای کسی نیستم ,آمده ام تا تو بسوزانی ام}

^{آمده ام با عطش سال ها تا تو کمی عشق بنوشانی ام}

^{ماهی برگشته زدریا شدم تا تو بگیری و بمیرانی ام}

^{خوبترین حادثه می دانمت ,خوبترین  حادثه می دانی ام؟}

^{حرف بزن ,ابر مرا باز کن ,دیر زمانی است که بارانی ام}

^{حرف بزن ,حرف بزن سالهاست تشنه ی یک صحبت طولانی ام}

زخمهاي عشق

چند سال پيش در يک روز گرم تابستان پسر کوچکي با عجله لباسهايش را درآورد و خنده کنان داخل درياچه شيرجه رفت . مادرش از پنجره نگاهش ميکرد و از شادي کودکش لذت ميبرد.مادر ناگهان تمساحي را ديد که به سوي فرزندش شنا ميکند.مادر وحشت زده به سمت درياچه دويد و با فرياد پسرش را صدا زد . پسر سرش را برگرداند ولي ديگر دير شده بود ....
تمساح با يک چرخش پاهاي کودک را گرفت تا زير آب بکشد. مادر از راه رسيد و از روي اسکله بازوي پسرش را گرفت.تمساح پسر را با قدرت ميکشيد ولي عشق مادر به کودکش آنقدر زياد بود که نميگذاشت او بچه را رها کند. کشاورزي که در حال عبور از آن حوالي بود, صداي فرياد مادر را شنيد, به طرف آنها دويد و با چنگک محکم بر سر تمساح زد و او را کشت. پسر را سريع به بيمارستان رساندند. دو ماه گذشت تا پسر بهبودي مناسب بيابد. پاهايش با آرواره هاي تمساح سوراخ سوراخ شده بود و روي بازوهايش جاي زخم ناخنهاي مادرش مانده بود. خبرنگاري که با کودک مصاحبه ميکرد از و خواست تا جاي زخمهايش را به او نشان دهد. پسر شلوارش را کنار زد و با ناراحتي زخم ها را نشان داد, سپس با غرور بازوهايش را نشان داد و گفت: اين زخم ها را دوست دارم, اينها خراش هاي عشق مادرم هستند ....

كشاورزي چيني اسب پيري داشت كه از آن در كشت و كار مزرعه اش استفاده مي كرد.

يك روز اسب كشاورز به سمت تپه ها فرار كرد.

همسايه ها در خانه ي او جمع شدند

و به خاطر بدشانسيش به همدردي با او پرداختند.

كشاورز به آنها گفت: «شايد اين بدشانسي و شايد هم خوش شانسي، فقط خدا مي داند.»

يك هفته بعد، اسب كشاورز با يك گله اسب وحشي از آن سوي تپه ها برگشت. اين بار مردم دهكده به او بابت خوش شانسيش تبريك گفتند.

كشاورز گفت: «شايد اين خوش شانسي بوده

و شايد هم بدشانسي، فقط خدا مي داند.»

فرداي آن روز وقتي پسر كشاورز در حال رام كردن اسب هاي وحشي بود، از پشت يكي از اسب ها به زمين افتاد

 و پايش شكست.

اين بار وقتي همسايه ها براي عيادت پسر كشاورز آمدند،

 به او گفتند: «چه آدم بدشانسي هستي؟»

كشاورز باز جوادب داد: «شايد اين بدشانسي بوده

و شايد هم خوش شانسي، فقط خدا مي داند.»

چند روز بعد سربازان ارتش به دهكده آمدند و همه جوانان را براي خدمت در جنگ با خود بردند، به جز پسر كشاورز كه پايش شكسته بود.

 اين بار مردم با خود گفتند:

«شايد اين خوش شانسي بوده و

 شايد هم بدشانسي، فقط خدا مي داند!»

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و

کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو نوشته شده بود:

 من کور هستم لطفا کمک کنید.

 روزنامه نگارخلاقی از کنار او می گذشت، نگاهی به او انداخت.

فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکه داخل کلاه انداخت

و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او رابرداشت آن را برگرداند

 و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد.

 عصر آنروز،

روز نامه نگار به آن محل برگشت،

و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است.

مرد کور از صدای قدم های او، خبرنگار را شناخت

و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته،

بگوید که بر روی آن چه نوشته است؟

روزنامه نگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود،

 من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد.

 مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است

ولی روی تابلوی او خوانده می شد

امروز بهار است، ولی من نمی توانم آنرا ببینم !!!!!

بسیاری روانشناسان در پژوهش‌های خود به این نتیجه رسیده‌اند که

« خوش‌بینی » مهم‌ترین ویژگی است که با استفاده از آن می‌توانید خوشبختی و موفقیت شخصی و شغلی خود را افزایش دهید.

ظاهراً افراد خوش‌بین سه ویژگی رفتاری دارند که هر سه را از طریق تمرین و تکرار کسب کرده‌اند.

این سه ویژگی عبارتند از:

اول اینکه، افراد خوش‌بین در هر شرایط و موقعیتی به دنبال نکات مثبت هستند.

 آنها صرف‌نظر از اینکه چه مشکلی پیش می‌آید، به دنبال چیزهای مثبت و سودمند هستند و تعجبی هم ندارد که همیشه آن را پیدا می‌کنند.

دوم اینکه، افراد خوش‌بین در هر شکست یا مشکلی همیشه به دنبال گرفتن درس باارزشی هستند.

     آنها معتقدند که

         « مشکلات ما را متوقف نمی‌کنند بلکه به ما آموزش می‌دهند؟ »        

               به نظر آنها         

           در هر شکست یا مانعی درس عبرتی باارزش وجود دارد که با              

           استفاده از آن می‌توانند به پیشرفت بیشتری دست پیدا کنند             

و مصمم هستند که این درس را بیاموزند.

سوم اینکه، افراد خوش‌بین همیشه برای هر مشکلی به دنبال راه حل هستند.

به هنگام به وجود آمدن مشکل، به جای ناله و شکایت یا مقصر دانستن دیگران، به دنبال راه‌حل می‌گردند و از خودشان سـؤالاتی از این قبیل می‌پرسند:

« راه‌حل چیسـت؟ الآن چه کاری می‌توانیم بکنیم؟ قدم بعدی چیست؟ »

ضمناً افرادی که برحسب عادت خوش‌بین و مثبت هستند مدام به هدف‌هایشان فکر می‌کنند و در مورد آن صحبت می‌کنند. به بیان دیگر، همیشه به جلو نظر دارند تا عقب.

اگر مدام هدف‌ها و ایده‌هایتان را مجسم کنید و در مورد آنها با خودتان گفتگوهای مثبت داشته باشید، تمرکز بیشتری بر هدف‌هایتان خواهید داشت، انرژی بیشتری برای انجام کار پیدا می‌کنید. احساس اعتماد به نفس و خلاقیت بیشتری خواهید کرد و احساس می‌کنید که قدرت و کنترل فردی‌تان نیز بیشتر شده است.

و در نهایت هر چه فرد خوش‌بین‌تری باشید و احساس کنید که انگیزه بیشتری برای انجام کار دارید، بیشتر مشتاق خواهید بود که کار را شروع کنید و نیز بیشتر مصمم خواهید بود که به کار ادامه بدهید.

حد زهد     

سلطان العارفین بایزید بسطامی گفت:

هیچ کس بر من چنان غلبه نکرد                                                                                                                         که جوانی از بلخ که از حج آمد مرا گفت:

یا بایزید حد زهد نزد شماچیست؟

من گفتم:

چون بیابیم بخوریم و

چون نیابیم صبر کنیم.

گفت:سگان بلخ همین صفت را دارند.

پس من او را گفتم:

حد زهد نزد شما چیست؟ 

ما چون نیابیم صبر کنیم

و چون بیابیم ایثار کنیم.

اسكناس مچاله

يك سخنران معروف در مجلسي كه دويست نفر در آن حضور داشتند،

يك اسكناس هزار توماني رااز جيبش بيرون آورد و پرسيد :

چه كسي مايل است اين اسكناس راداشته باشد؟

دست همه حاضرين بالا رفت .

سخنران گفت: بسيار خوب ، من اين اسكناس را به يكي از شما خواهم داد 

 ولي قبل از آن مي خواهم كاري بكنم .و سپس در برابرنگاه هاي متعجب ،

اسكناس رامچاله كرد و پرسيد :

چه كسي هنوز مايل است اين اسكناس را داشته باشد‌ ؟

 و باز دست هاي حاضرين بالا رفت . اين بار مرد ،

اسكناس مچاله شده را به زمين انداخت

 و چند بار آن را لگد مال كرد و با كفش خود آن را روي زمين كشيد .

بعد اسكناس را برداشت و پرسيد : خوب ،

 حالا چه كسي حاضر است صاحب اين اسكناس شود ؟

 و باز دست همه بالا رفت .

سخنران گفت : دوستان ، با اين بلاهايي كه من سر اسكناس آوردم ،

 از ارزش اسكناس چيزي كم نشد و همه شماخواهان آن هستيد.

و ادامه داد: در زندگي واقعي هم همين طور است ،

ما در بسياري موارد با تصميماتي كه مي گيريم 

يا با مشكلاتي كه روبرو مي شويم ،

 خم مي شويم ، مچاله مي شويم ، خاك آلود مي شويم

و احساس مي كنيم كه ديگر پشيزي ارزش نداريم ،ولي اين گونه نيست و

صرف نظر از اين كه چه بلايي سرمان آمده است ،

هرگز ارزش خود را از دست نمي دهيم

و هنوز هم براي افرادي كه دوستمان دارند ، آدم با ارزشي هستيم .

مهربانی همیشه ارزشمندتر است

بانوى خردمندى در كوهستان سفر مى كرد كه سنگ گران قیمتى را در جوى آبى پیدا كرد. روز بعد به مسافرى رسید كه گرسنه بود. 

بانوى خردمند كیفش را باز كرد تا در غذایش با مسافر شریك شود. مسافر گرسنه، سنگ قیمتى را در كیف بانوى خردمند دید، از آن خوشش آمد و از او خواست كه آن سنگ را به او بدهد....

زن خردمند هم بى درنگ، سنگ را به او داد.مسافر بسیار شادمان شد و از این كه شانس به او روى كرده بود، از خوشحالى سر از پا نمى شناخت. او مى دانست كه جواهر به قدرى با ارزش است كه تا آخر عمر، مى تواند راحت زندگى كند، ولى چند روز بعد، مرد مسافر به راه افتاد تا هرچه زودتر، بانوى خردمند را پیدا كند. 

بالاخره هنگامى كه او را یافت، سنگ را پس داد و گفت:«خیلى فكر كردم. مى دانم این سنگ چقدر با ارزش است، اما آن را به تو پس مى دهم با این امید كه چیزى ارزشمندتر از آن به من بدهى. اگر مى توانى، آن محبتى را به من بده كه به تو قدرت داد این سنگ را به من ببخشى!»

نشان لياقت عشق

فرمانروايي كه مي كوشيد تا مرزهاي جنوبي كشورش را گسترش دهد،

با مقاومت هاي سرداري محلي مواجه شد

و مزاحمت هاي سردار به حدي رسيدكه خشم فرمانروا رابرانگيخت ،

 بنا براين او تعداد زيادي سرباز را مامور دستگيري سردار كرد .

عاقبت سردار و همسرش به اسارت نيروهاي فرمانروا در آمدند

و براي محاكمه و مجازات به پايتخت فرستاده شدند.

فرمانروا از سردار پرسيد : اي سردار ، اگر من از گناهت بگذرم و آزادت كنم ،

 چه ميكني ؟

سردار پاسخ داد :

اي فرمانروار، اگر از من بگذري به وطنم باز خواهم گشت

و تا آخر عمر فرمانبردار تو خواهم بود.

فرمانروا پرسيد : و اگر از جان همسرت در گذرم ،

آن گاه چه خواهي كرد؟

سردار گفت : آن وقت جانم را فدايت خواهم كرد !

فرمانروا از پاسخي كه شنيد آن چنان يكه خورد كه

 نه تنها سردار و همسرش را بخشيد

 بلكه او را به عنوان استاندار سرزمين جنوبي انتخاب كرد.

سردار هنگام بازگشت از همسرش پرسيد :

 آيا ديدي سرسراي كاخ فرمانروا چقدر زيبا بود ؟

 دقت كردي صندلي فرمانروا از طلاي ناب ساخته شده بود؟

همسر سردار گفت : راستش رابخواهي ، من به هيچ چيز توجه نكردم .

سردار با تعجب پرسيد : پس حواست كجا بود ؟

همسرش در حالي كه به چشمان سردار نگاه ميكرد به او گفت :

 تمام حواسم به تو بود .

به چهره مردي نگاه ميكردم كه گفت حاضر است به خاطر من جانش را فدا كند!

روزی اتوبوس خلوتی در حال حرکت بود. پیرمردی با دسته گلی زیبا روی یکی از صندلی ها نشسته بود . مقابل او دخترکی جوان قرار داشت که بی نهایت شیفته ی زیبایی و شکوه دسته  گل پیرمرد شده بود و لحظه ای  از آن چشم                           بر نمی داشت                              .
زمان پیاده شدن پیرمرد فرا رسید . قبل از توقف اتوبوس در استگاه  پیرمرد از جا برخاست.  به سوی دخترک رفت و                                     دسته گل را به او داد و گفت :  (( متوجه شدم که تو عاشق این گلها  شده ای . آنها را برای همسرم خریده بودم و اکنون مطمئنم که او از اینکه آنها را به تو بدهم خوشحال تر خواهد شد             .((
دخترک با خوشحالی گل را پذیرفت و با چشمانش پیرمرد را که از اتوبوس پایین می رفت بدرقه کرد و با تعجب دید که پیرمرد به سوی دروازه ی آرامگاه خصوصی در آن سوی خیابان رفت و کنار نرده ی در ورودی نشست .

بهترین ها را برای بهترین هایی که شایسته اند بخواهیم!